Þetta er Brad Bird, höfundur og leikstjóri The Incredibles.
- Og John Walker, framleiðandi. - Velkomin.
Ég vil strax nefna að við höfðum í fyrstu aðra tónlist
fyrir merkin, Disney- og Pixar-merkin,
tónlist sem Michael Giacchino samdi.
Við óttuðumst að ef við hefðum venjulega tónlist Randys Newman
strax á eftir Boundin', værum við ekki að breyta andrúmsloftinu.
Michael hitti beint í mark.
Það er frábært að sjá allt öðruvísi stuttmynd á undan
sem kemur frá sama myndverinu.
- Ólíkt tilfinninganæmi, eitt myndver. - Eitt vörumerki.
Byrjunin... Ég vildi byrja myndina
með einhverju óvæntu.
Flestar ofurhetjumyndir byrja með miklum látum.
Mér fannst að ef við byrjuðum með svona skrýtnu...
Filman er illa farin og gömul, við sjáum þau
eins og í persónulegri heimildamynd
sem undirstrikar það að þetta eru manneskjur.
Þetta eru ofurhetjur en eru hérna afar venjulegt fólk.
Það situr bara og talar um að það sé ofurfólk.
Það fannst mér strax kollvarpa væntingum áhorfenda.
Það áhugaverða, eða það sem ég vildi ná fram,
var að þau tala um hluti
sem þau telja verða í framtíð sinni.
Ísólfur er kvennagull en seinna sjáum við hann giftan.
Bob talar um að skjóta rótum
en á seinna erfitt með það.
Helen getur ekki ímyndað sér að skjóta rótum
en virðist svo taka breytingunni afar vel.
Þetta ber saman hugmyndir okkar til framtíðarinnar
og það hvernig hún svo er.
Um tíma höfðum við Lilla Pine þarna.
Einmitt. Við klipptum hann burt því það kom upp um of mikið.
Nú byrjar svo hasarinn.
Hugmyndin hér var sú að þegar allir hefðu vanist
þessari heimildamynd, kæmum við þeim á óvart
og dembdum þeim í hasarinn.
Myndsniðið breytist úr 1:33 í 2:39.
Skyndilega verður myndin skýr og hljóðið frábært.
Hijóðið er ekki lengur einrása.
Þetta sýndi gömlu góðu dagana.
Janet Lucroy, sem stýrði Iýsingunni
í þessu hérna, við töluðum við Lou Romano
um að hafa meiri litamettun hérna
og gylltan blæ til að gefa í skyn að allt var best á þessum tíma.
Þetta minnir frekar á teiknimyndasögu,
allt er stærra og meira um sig.
Litirnir eru ýktari og stellingar einnig,
allt er... Ofurhetjurnar eins og við erum vön að sjá þær.
Við unnum mikið við hönnun Ótrú-bílsins
sem aðeins sést í þessu atriði.
Einmitt. Það var frábærlega gert.
Það þurfti Iítið að svindla með sjónarhorn til að breyta bílnum
- sem er nokkuð magnað. - Já.
Því bíllinn breytir í raun um lögun.
Við gerum þetta allt og svo... Hann þýtur hjá á augnabliki.
Maður hugsar bara: "Getum við gert fleiri atriði
"þar sem bíllinn breytist? Til að fá eitthvað fyrir aurana?"
En það er það dásamlega við þessar myndir,
það er svo mikið af smáatriðum í þeim
að þær þola að horft sé oft á þær.
Pixar er þekkt fyrir að ganga langt fyrir smáatriðin.
- Það er rétt. - Og mikil blæbrigði.
Við grínuðumst með að það væri frábært að hafa Ótrú-bílinn
seinna í myndinni með barnastól í aftursætinu fyrir Dadda,
á leiðinni í búðina.
Einhvern veginn tókst honum að halda bílnum. Já.
Hann hafði bílinn baka til, hulinn.
Já, Teddy Newton, sem vann við persónuhönnun með Tony Fucile
fyrir myndina, teiknaði frábæra mynd afar snemma í ferlinu
af allri fjölskyldunni í... Þau voru reyndar fljúgandi.
- Einmitt. - Allir voru...
Í fyrstu útgáfu minni af The Incredibles
gátu þau öll flogið nema Bob.
Hann var gramur vegna þess.
Teddy teiknaði frábæra mynd af allri fjölskyldunni að fljúga
og svo var Bob fyrir neðan, í skutbíl.
Með handlegginn út um gluggann, hnefann á lofti.
"Til hjálpar," stóð á myndinni.
Teikningin var Iímd á hurðina mína öll fjögur árin við gerð myndarinnar.
"Til hjálpar." Mér leið alltaf eins og Bob í skutbílnum
og allir flugu fyrir ofan mig.
Hér sjáum við sérlega góða teiknivinnu
eftir Dave Mullins og Kureha Yokoo
af Teygjumey og dásamlegar myndir af Bob.
Allir hjálpuðu til svo ég get aldrei minnst á alla.
Hér gerði Mach Kobayashi ísinn afar fallega.
Undir stjórn Sandy Karpman
og fallega hannað af Ralph Eggleston, listræna stjórnandanum.
Hér er glæsileg teiknivinna eftir Carlos Baena.
Af einhverjum ástæðum gátu teiknararnir frá Spáni,
við höfum tvo í þessari mynd og þeir deildu herbergi,
gert Iíkamlega hluti í myndinni á stórkostlegan hátt.
Þar eru blæbrigði, skopstælingar,
maður skynjar þyngd og það efnislega, það bara...
Á tímabili var það þannig að ef eitthvað var afar erfitt,
Iíkamlega, sagði ég: "Förum til Spánar.
"Förum til Spánverjanna."
Hér er persónan okkar, Bomb Voyage,
sem hét um tíma "Bomb Pérignon".
En framleiðendum Dom Pérignon fannst hugmyndin ekki góð
svo við urðum að breyta því.
Dominique Louis, frábær framleiðsluhönnuður hjá Pixar,
talaði fyrir Bomb Voyage.
Og Jason Lee talar fyrir Lilla Pine,
sá sem talar einnig fyrir Dróma.
Hann leikur sjálfan sig, 15 til 20 árum yngri.
Já, við óttuðumst að hann yrði ekki...
Að við þyrftum að nota barn.
Við töldum betra ef við gætum Iátið Jason hljóma eins og krakka
því börn hljóma oft allt öðruvísi en það gerir fullorðið.
Hijóma ekki eins og sama manneskjan.
Við gerðum því tilraunir með því að Iáta Jason
hækka róminn og svo breyttum við hraðanum og hvernig hann talar,
við gerðum Iíka röddina skærari með Pro Tools.
Svo blönduðum við aðferðunum saman og það gekk vel upp.
Hér er mikið af frábærri teiknivinnu eftir Andrew Gordon og Travis
og alls konar fólk að koma í þessa stund sem minnir á teiknimyndasögu,
þar sem allt er, þið vitið.
Þeir horfast í augu og segja
"Bomb Voyage" og "Monsieur Incroyable"
En þetta á allt að vera afar ýkt.
En þó ekki hæðnislegt.
Við reynum að feta milliveginn
en viljum ekki hafa þetta púkalegt.
Við viljum segja að við trúum á þennan heim
en Iíka njóta þess að hann er frekar fáránlegur.
Já.
Hér hef ég Iítið skot
sem alltaf var með í myndinni.
Nokkuð sem sést yfirleitt ekki í ofurhetjumyndum.
Afar stutt skot... Þið þyrftuð að spóla til baka.
Bob kveinkar sér áður en lestin lendir á honum.
Hann býr sig undir það að þetta verði sárt.
- Það drepur hann ekki... - En þetta er lest.
- Lest. Það verður sárt. - Hún fer hratt.
Mér fannst það vera svona atriði
sem við reyndum að hafa í myndinni.
Upprunaleg hugsun mín um myndina var að við hefðum alltaf
stundir þar sem ofurhetjur hafa Iíka tilfinningar.
Einmitt, og þetta er sárt.
Sjáið Iýsinguna. Er þetta ekki frábært?
Jú, þetta er frábært.
Janet Lucroy og félagar stóðu sig frábærlega.
Hér sést falleg kirkja sem sést svo aldrei aftur.
Þið verðið að skilja að fyrir okkur John hefur þetta verið
fjögurra ára ferðalag og við erum að bruna í gegnum það.
Hlutir sem við höfðum fundi um og deildum um...
- Hér er presturinn. - Frábærlega talsett af...
- Af framleiðanda okkar, John Walker. - Einmitt.
Bökkum og hlustum aftur á hann.
- Þarna er nóg af blæbrigðum. - Ótrúlegt.
Við sjáum þessa hluti og öll átök, allar deilur
sem við áttum í eru horfnar á augabragði.
Þetta er Iíkt því að horfa á börnin sín vaxa úr grasi.
Fyrir augum manns.
Þetta er afar rómantísk Iýsing
og á að undirstrika hörku þess sem nú kemur,
þar sem myndirnar eru titrandi og stækkaðar,
afar óskýrar og skítugar.
Þetta á að vera mikið stuð.
En ólíkt byrjuninni er hlutfallið hér eins hátt og hægt er.
Það er sem við séum að horfa á efni í 1:33 frá verðlaunaafhendingu
en við stækkuðum myndina svo hún er óskýrari
og þetta virðist allt vera ofeldað,
eins og það hafi verið dregið eftir götunni.
Ég er svo hrifinn af skissunum hérna úr réttarsalnum
og rödd Teddys Newton, sem er sögumaður hérna.
Ó, já. Persónuhönnuður okkar
- og klikkaður snillingur. - Alveg rétt.
Teddy Newton er sögumaðurinn. Hann nær svo vel
að tala fyrir menn í gömlu myndunum.
Frá bernsku kvikmyndaiðnaðarins.
Eins og í fræga atriðinu, "News on the March."
Peter Sohn gerði skissurnar úr réttarsalnum
og hann vann með okkur við Iron Giant, eins og Teddy.
Þetta skot gerði okkur brjáluð, svo margar ólíkar manneskjur.
Málið er að enginn veit það
því ef það er rétt gert
tekur enginn eftir þeim.
Það var erfitt að gera fólkið þannig að enginn tæki eftir því.
Hér skiptum við yfir í Iíf Bobs í nútímanum.
Ég vildi nálgast það allt öðruvísi
hvernig þetta er kynnt.
Ég talaði við Lou og Janet um að hafa alla liti daufari hérna.
Það er sem við höfum deyft alla litina sem við sáum í formálanum.
Það er minna Iíf í öllu. Tilfinningar Bobs stjórna því.
Á heimilinu eru aðeins meiri litir en í Biíðtryggingum.
Annað áhugavert sem við gerðum hér og mér finnst hafa tekist vel
er að ég dró tökuvélina aftar í þrívíddarrúmi
og þysjaði inn á þetta svo allt virtist flatt.
Ef vélin er dregin aftar og svo þysjað inn á hluti
glatast víddirnar og allt þrýstist saman, innilokunarkennd verður mikil.
ÖII þessi skot eru þjöppuð saman svo heimurinn virðist þrengri
og flatari, hugmyndin er að hreyfa tökuvélina sem minnst
þegar við erum í Biíðtryggingum.
Látum allt virðast þjappað og innilokað.
Jean Sincere talaði fyrir frú Hogenson.
Hér er Wally Shawn sem Gilbert Huph.
Já, það var skrýtið við myndina
að fyrstu raddirnar sem við tókum upp voru allt höfundar.
Wally Shawn er frábær leikritahöfundur.
Sara Vowell er góður höfundur og ritgerðahöfundur.
Þau sáu um fyrstu raddirnar.
Bernie, kennari Hvata, er talsettur af Lou Romano
sem er framleiðsluhönnuður okkar.
Þessu atriði ætluðum við oft að sleppa.
Það var tekið út og sett aftur inn því myndin var 107 mínútur,
lengsta mynd sem Pixar hefur gert.
Við töluðum um að gera ekki þetta atriði
til að stytta tímann og spara peninga.
En við ákváðum að lokum að það...
Myndin kom ekki jafn vel út án þess. Það var mikilvægt að sjá
venjulegt Iíf allra áður en það svívirðilega byrjaði.
Og sjá að það voru vandamál.
Sagan varð of mikið um Bob og í byrjun myndarinnar
sást ekki nóg af öðrum í fjölskyldunni ef við slepptum þessu atriði
og því sem kemur næst, sem er kynningin á Fjólu.
- Einmitt. - Það var ábending frá John Lasseter,
yfirframleiðandanum. Hann vildi hafa þetta með.
John tekur góðar ákvarðanir um það hvað gengur upp.
Þótt myndin væri dálítið Iöng
sá hann hvaða gildi atriðið hafði. Hann varði það.
- Og mér fannst það gott. - Algjörlega.
Það þýddi bara aðeins meiri vinnu.
- Ég var ánægður með að hafa það. - Já.
Þetta er afar þvingað atriði
og sýnir að það eru vandamál í fjölskyldunni
sem tengjast því að hafa þessa krafta en fá aldrei að nota þá.
Markmiðið hérna var að sýna
að Helen reynir að vera góð móðir með því að fylgja reglunum.
En sjálf trúir hún ekki því sem hún segir.
Svona atriði eru viss áskorun fyrir teiknara
því þau eru ekki sérlega Iíkamleg.
Þetta eru afmörkuð atriði sem snúast um svipbrigði og tímasetningu,
að hafa hlutina Iíflega en ekki of ýkta.
- Hér er kvennagullið okkar. - Tony Rydinger,
sem fór í gegnum miklar breytingar.
Tony komst næstum því í myndina í allt öðrum Iíkama.
Á síðustu stundu fannst okkur hann ekki nógu glæsilegur
og endurhönnuðum hann.
Vandinn var sá að það er afar erfitt að byggja þessar persónur.
Það tekur mikinn tíma. Þær eru eins og hljóðfæri
sem teiknararnir spila á.
Þær verða því að geta margt. Eins og að smíða bíl fyrir ökuþór.
Eða Stradivarius-fiðlu fyrir fiðluleikara.
Smíðin tekur langan tíma.
Ef við setjum alla orkuna í aðalpersónur er stór gjá
á milli aðalpersónanna og aukapersónanna.
Við þurftum að bíta í tunguna og sleppa því að kvarta.
Ég var búinn að sætta mig við það. Sem betur fer
var það aftur yfirframleiðandinn, John Lasseter, sem tók...
Tók í handbremsuna
seint við gerð myndarinnar, næstum á síðustu stundu,
og sagði: "Við verðum að bæta þetta."
Allir voru ánægðir með það því ef John sagði: "Lagið þetta,"
gátu allir sagt: "Hann sagði okkur að laga það."
Allir vildu laga það en okkur skorti tíma og peninga,
því var dásamlegt að John ákvað að þetta yrði að bæta.
Það skiptir miklu máli og þetta verður frekar sem einn heimur.
Hér er fjölskyldulífið,
ég talaði um það við Lou og Janet að auka ylinn hérna
því þótt Bob sé innilokaður í þessum hluta myndarinnar
er heimilið ekki slæmur staður heldur indæll.
Hann tekur bara ekki þátt í hlutum eins og hann þyrfti.
Hér eru mörg tækifæri fyrir persónusköpun.
Þetta minnir mig á ótal kvöldverði sem ég var viðstaddur
þegar ég var á aldri við Hvata.
Það voru brjálaðir kvöldverðartímar í minni fjölskyldu.
Nú er ég orðinn faðir og...
Á kvöldverðartíma koma saman allar persónur hússins
og eiga samskipti við borðið.
Þetta er dásamlegt tækifæri til að kynna fjölskylduhlutann.
Eitt af því erfiðasta í þessu atriði
var að fylgjast með öllum hlutunum á borðinu.
- Algjör martröð. - Það voru fundir
þar sem sagt var: "Spergilkálið færðist til.
"Spergilkálið, það skortir samfelldni."
Eða: "Sósan..." Já, Nigel sagði það einu sinni.
Allir eru að rífast,
allir hafa fengið nóg af stafrænum mat.
Fólk er farið að öskra hvert á annað.
Nigel hækkar róminn og segir: "Getum við rætt sósuna betur?"
Ég notaði þetta oft á hann.
"Getum við rætt sósuna betur?"
En það var kjöt, safi og sósa,
og: "Hvað með baunirnar?" og: "Hvar er spergilkálið. Það hreyfist."
"Það er farið. Það var þarna. Hvert fór það?"
"Spergilkálið er greinilega hjá pabba frá þessu sjónarhorni og..."
- Á endanum, gleymdu því bara. - Öllum er sama.
Þvælum þessu um, skiptir engu.
Við unnum hart, gerðum það svo vel að maður tekur ekki eftir neinu
- ef maður er venjuleg manneskja. - Einmitt.
Með miklum vilja má Iíklega finna ósamræmi þarna.
Það má finna ósamræmi í mat í þessari mynd.
Ég vildi gjarnan stöðva myndina sí og æ til að heiðra alla teiknara
sem unnu við þessi atriði.
Í því fyrsta sem við gerðum, og þetta er meðal þess fyrsta,
var myndinni meira skipt upp svo allir hefðu eitthvað að gera.
Það skiptist því hratt á milli teiknara.
Eli Fucile sá Iíka um talið fyrir Dadda, hláturinn hér,
og við vorum svo hrifnir af honum að ég vildi hafa hann í myndinni.
Hann er sonur eins af yfirteiknurunum okkar, Tony Fucile.
Ég vildi gjarnan stoppa stöðugt og benda á...
Hér er dásamleg teiknivinna eftir Mike Venturini og Mike Wu.
- "Wu-Dog." - Mike Venturini gerði Ísólf
og Wu-Dog gerði Bob hérna.
Þetta er afbrigðilegt atriði í teiknivinnu.
Það koma sjaldan atriði þar sem tveir menn spjalla saman í bíl.
Ef ég væri teiknari myndi ég vilja teikna það.
Ég reyndi að semja hluti sem yrði áhugavert að teikna.
Þetta tel ég dásamlega teiknivinnu í lokuðu rými.
Þeir stóðu sig frábærlega. Ég dýrka þetta.
Og Iýsingin er falleg.
Fólk hugsar um teiknivinnu eins og þar eigi bara
að Iáta fólk dansa um
og vera ýkt í hreyfingum, en teiknimyndir eru ekki geiri.
Fólk flokkar stundum allar teiknimyndir í einn geira.
Þær eru ekki geiri. Vestrar eru geiri.
Teiknimyndir eru listform og geta átt við alla kvikmyndageira.
Það má vera sakamálamynd, kúrekamynd, hryllingsmynd,
stranglega bönnuð mynd eða barnasaga. En ekki eitthvað eitt.
Næst þegar ég heyri: "Hvernig er að vinna í teiknimyndageiranum?"
mun ég berja þá manneskju.
Við notum dýptarskerpu í allri myndinni,
færum persónur í forgrunni úr fókus...
Þegar kemur að tölvuvinnslu vilja margir
nýta sér það að Iýsing er ekkert vandamál í tölvuvinnslu,
hvað varðar dýptarskerpu. Maður getur sett allt í djúpan fókus
eins og Citizen Kane. Margir spyrja:
"Dýptarskerpa er ótakmörkuð, hví notið þið það ekki alltaf?"
Ég get séð það fyrir mér í sumum verkefnum.
Það Iítur afar vel út í Citizen Kane.
En í þessari mynd vildi ég nota brennivíddina
til að fókusa á það sem á að horfa á.
Aðrar Pixar-myndir hafa Iíka notað mismunandi brennivídd.
Við vorum því alls ekki að finna þetta upp.
Það gerir hlutina bara stundum flóknari
því maður þarf stöðugt að breyta fókusnum
eins og um leikna mynd væri að ræða.
En þegar verið er að gefa svona miklar upplýsingar
og mikið er um hröð atriði,
má nota þá tækni til að stjórna auga áhorfandans.
Ég vildi því oft nota þá tækni.
- Og það gerðirðu. Gerðum við. - Já. Og það var erfitt.
Maður sendi atriði til baka til að fá fókusinn réttan.
- Hér er eitt. - Já, einmitt.
Við fókusuðum á Ísólf hérna.
Brellurnar eru frábærar þarna.
Já. Mark Andrews hafði umsjón með söguhandritum myndarinnar.
Þetta var hugmynd sem þau fengu og þurftu að kynna fyrir mér.
Ég sagði: "Kúla frýs ekki í lausu lofti.
"Það sem þyrfti til þess..." En þau sögðu: "Það verður svalt."
Þau sáu að ég var
ekki alveg harður á skoðun minni og ég gaf mig að lokum.
- Og lögguísinn var gerður. - Já, lögguísinn.
Nei, nei, ég átti hugmyndina að frystu löggunni.
En ekki þá að frysta kúluna í loftinu.
Það var það sem þurfti að sannfæra mig um.
Flott að hann raular sitt eigið stef þegar hann kemur inn.
Craig gerði það Iíka frábærlega.
Þetta atriði held ég mikið upp á.
- Ég Iíka. - Mér finnst Holly og Craig
hafa talsett frábærlega. Teiknivinnan er stórkostleg.
Það fyrsta gerði Ron Zorman, þegar kakan er borðuð.
Svo gerði Dave Mullins atriðið þegar Helen gómar Bob.
Svo sá Andy Schmidt um alvöru rifrildið.
Loks tók John Kahrs við.
Hver þeirra fékk býsna góðan tíma, þegar rifrildið byrjar,
til að stjórna báðum persónunum í gegnum atriðið.
- Þetta er frábært atriði. - Og þetta atriði var í fyrstu
dálítið erfitt að sannfæra Pixar um
því þetta var eitt af því fyrsta sem var sett á söguhandrit.
Pixar hélt að við ætluðum að gera
90 mínútna langa Bergman-mynd um hjónadeilur.
En þegar allir sáu hvernig þetta passaði við allt annað
voru allir sammála því að hafa þetta atriði.
Það var áhugavert að semja þetta því þegar fólk rífst
segist það ekki vera að rífast um það sem það rífst.
Það er erfitt að tjá eitt á meðan maður segir annað.
Mér finnst þetta dásamlegt.
Þetta er teiknað, virðist ekki bara vera hermt eftir leiknu efni.
En þetta er raunverulegt, trúverðugt.
Lengi vel teygði hún sig ekki, í lok rifrildisins.
Hann var of ógnvekjandi.
Fólki leið óþægilega þá.
Og þegar hún segir: "Þetta snýst ekki um þig,"
af því að Bob er stærri en Teygjumey.
Þetta var næstum eins og ofbeldi gegn makanum.
Ég hugsaði um það en ákvað að ég þyrfti ekki að breyta atriðinu.
Bara láta mömmu... Mamman er jafningi hans.
Ef hún notar það að teygja sig til að verða Iíkamlega,
til að segja: "Ég gef mig ekki," þá...
Ég get gnæft yfir þér ef ég vil.
Þegar ég gerði það voru allir sáttir við atriðið
- og ég þurfti ekki að breyta einu orði. - Þetta er glæsilegt...
Því mamman vill ekki nota krafta sína
og gerir það hér til að ná fram frábærum áhrifum.
- Aumingja Bob. - Já.
Í básnum hans er stór súla.
- Einmitt. - Hann kemst ekki inn um dyrnar.
Einhver fékk þá hugmynd snemma í ferlinu.
Kannski var það Ted Blackman. Eða kannski Lou eða...
En hugmyndin er sú að bara hans bás
sé með burðarsúlu og plássið því enn minna.
Yfir öxl Bobs má sjá Iítinn kaktus
sem er í laginu eins og Huph.
Hér er listræn stjórn frábær, hjá Lou Romano og félögum,
þar sem stóllinn virðist yggla sig.
Skrifborðið bendir eiginlega á Bob.
Allir blýantarnir benda á Bob.
Geturðu ímyndað þér óþægilegri stól?
Einmitt. Ég hef oft setið í þessum stól.
Ég var rekinn úr tveimur af mínum fyrstu þremur störfum.
Ég þekki þetta því vel, þar sem Iítill náungi
er að reyna að útskýra Iífið fyrir manni og...
Og að þú eigir ekki skilið að vera hluti af því.
Já. Þetta er því ímynd allra í heiminum sem hugsa smátt,
og það eru margir þannig, og við höfum öll hitt þá.
Því miður eru þeir oft í stöðu millistjórnenda.
Aldrei í æðstu stöðunum. Alltaf í millistjórn.
Mér finnst flott að stór ofurhetja
þurfi að hlusta á þennan litla dólg.
Og getur ekkert gert þótt eðlisávísunin segi honum
að Iáta til sín taka.
Einmitt.
Hér er frábær teiknivinna eftir Tom Hittle.
Aftur vil ég biðja alla þá teiknara sem ég nefni ekki afsökunar.
En allir stóðu sig frábærlega.
Þetta er áhugavert, hér vildi ég nota víðar linsur.
Þegar Bob byrjaði að hreyfa sig og vera virkur aftur,
hætti ég að Iáta linsur vera flatar og fór að hreyfa tökuvélina
því ég vildi fá dálítinn vott af Hr. Ótrúlegum aftur.
Svo koma aftur flötu linsurnar og allt er samhverft.
Flott hvernig skrárnar hreyfast þegar hann lendir á þeim.
Þarna sá Tony Fucile um teiknivinnuna.
Já. Bob að grípa Huph. Tony sagði: "Ég vil fá atriðið."
Tony var Iíklega að vinna úr ýmsum málum þarna.
Hér er annað dæmi um atriði sem ekki er oft í teiknimyndum.
Tveir menn á gangi að tala um vandamál sín.
Starfsmennirnir eru vel teiknaðir hér,
sem maður tæki vanalega ekki eftir. Rick Dicker er hérna,
aumingja ríkisstarfsmaðurinn sem Bud Luckey talar fyrir,
sem hefur lengi unnið hjá Pixar.
Hann var einn af aðalhönnuðum Vidda í Leikfangasögu
og leikstýrði Boundin', sem einnig er á þessum mynddiski.
Hann talaði inn á myndina til bráðabirgða, allir voru hrifnir af því
og við ákváðum að nota röddina í myndinni.
Hér eru því Bud Luckey og Craig að talsetja atriðið.
Við vildum alltaf að Rick Dicker kynnti Boundin'.
Já. Við höfðum sérstaka byrjun
þar sem Rick Dicker kom á skrifstofuna sína síðla kvölds,
- tók upp vínflösku og... - Banjó.
- Byrjaði á Boundin'. - Byrjaði á Boundin'.
- Ég veit ekki af hverju það var ekki gert. - Ég held að...
- Frekar furðuleg hugmynd. - Já.
Á þessum tíma sögunnar finnst Bob sem allur heimurinn
sé að þrengjast að honum. Hann er bugaður maður og...
Talandi um smáatriði hjá Pixar, í þessu atriði.
Þau eru óteljandi. Þetta var í raun fyrsta atriðið okkar.
Ótal plaköt og úrklippur...
Minningar um Hr. Ótrúlegan.
Ég held mest upp á Hr. Ótrúlegur syngur.
- Það er William Shatner-platan hans. - Einmitt.
- Einhvers staðar á veggnum. - Þetta er afar myndrænt þarna.
En veggirnir, það mætti beina vélinni að þeim
og sjá mörg smáatriði um Iíf Bobs.
Það eru myndir af honum og Ísólfi á góðgerðarsamkomu
og þeir eru í búningunum sínum.
Hérna eru frábær brelluáhrif.
Ég vildi gefa í skyn að þetta væri þrívíddarmynd.
Rick Sayre og snillingarnir hér hjá Pixar
fundu leið til að Iíkja eftir eins konar linsuáhrifum.
Ég vildi að við hefðum notað það meira.
Ég vildi að sjónarhornið sýndi meira. Það er þarna.
En vélin þyrfti að færast svo maður sæi það.
Hér átti að vera mikið að gerast,
tökuvélin færist mikið til því ég vildi
túlka hvernig Bob meðtekur bara brot og brot,
reynir að fylgjast með, ná smáatriðunum,
og er truflaður af Helen
sem vill vita hvað er að gerast þarna inni.
Þarna er hliðstæða við...
Það var mikilvægt í mörgum atriðum
að bera saman hversdagsleika og það ótrúlega.
Hann fær tækifæri til að snúa aftur til gömlu daganna
með þessu frábæra verkefni og á sama tíma
er mamman að segja að maturinn sé tilbúinn.
Hér er dásamleg tónlist eftir Michael Giacchino, að koma,
og Bob sér möguleikana á því
- að snúa aftur í frábæra Iífið. - Einmitt.
Við vildum nota gyllta Iýsingu hérna
og láta hann tengjast því sem hann elskaði
við gömlu dagana, finna að það er innan seilingar aftur.
Hér höfum við aftur hversdagsleika og það ótrúlega.
Hluturinn eyðileggst og úðakerfið fer af stað.
Auðvitað úðast Iíka á fjölskylduna
og hann þarf að taka á því.
Á eftir fylgir það
- að það þarf að þurrka allt. - Með bleikri hárþurrku.
Já. Helen á hana.
Hér er dásamleg persónuteiknun eftir Kureha.
Hún gerði báðar persónurnar í þessu langa skoti, án klippingar.
Ef þið fylgið persónunum
í gegnum allt skotið
sést að þær eru alveg í andartakinu
og jafnast alveg á við leikið atriði.
Maður skynjar þær efast um hluti, og heyra hluti,
og Bob spennist upp þegar hann skynjar að Helen er tortryggin.
Hann veit ekki hvort hugmyndum verður tekið vel.
Þetta er löng og frábær persónuteiknun.
Afar erfið vegna lengdarinnar. Hún var mánuðum saman að þessu.
Þurfti að halda einbeitingu í...
Marga mánuði.
Nú er fjörið að byrja.
Við förum á eyjuna, hann er kominn í búning...
Nú byrjar hasarinn í myndinni.
Hér er grafíkin frábær, hönnuð af Mark Holmes
og sett á skjáinn af Andy Jimenez
sem er einn af tökustjórum okkar
og sá um mikið af forskoðuninni fyrir myndina.
Mér Iíkar að hérna snýst þetta um mennina tvo
en við undirstrikum það þó ekki.
Hér Iíður Bob eins og sannri hetju.
Enn á ný minnir hversdagsleikinn á sig.
Hann þarf að taka á hlutum sem allir miðaldra karlar lenda í.
Hér er Elizabeth Peña sem Tíbrá. Frábær frammistaða.
Já. Hún hefur frábæra rödd.
Hún var sú fyrsta sem mér datt í hug
þegar við leituðum að konu til að tala fyrir þessa persónu.
Eitt helsta vandamálið við myndina var í sambandi við stærðir.
Af einhverjum ástæðum finnst mér að tölvan
vilji láta allt Iíta út fyrir að vera Iítið. Við þurftum að hugsa málið
til að Iáta hluti vera jafn stóra og þeir áttu að vera á skjánum.
Mér fannst tölvan oft hafa eigin skoðanir,
næstum eins og HAL 9000 í 2001.
Skoðun tölvunnar var að allt ætti að vera Iítið,
þyngdarlaust, plastkennt, stíft og hreint.
Og við höfðum heila mynd þar sem hlutir áttu að vera stórir,
þungir, með mikla áferð, þjálir og óhreinir.
Við börðumst í því alla leiðina.
- Það var eins og: "Dave, Dave..." - "Ég vil hafa það hreint."
"Ég vil hafa hluti litla og þyngdarlausa, Dave.
"Þú setur verkefnið í hættu, Dave.
"Þú kannt ekki að leikstýra myndinni, Dave."
Nigel og allir stóðu sig frábærlega við að búa til frumskóginn.
- Já, Tom Miller gerði mikið. - Hann var konungur frumskógarins.
Hér höfðum við ótrúleg smáatriði
og laufblöð og fleira sem allt var hannað.
Þau birtust ekki bara þarna.
Hugmyndin er að sýna hérna að þessi hlutur sé ógnandi
en að Bob sé enn afar sterkur.
Þetta sýnir að heimurinn er ógnandi
og að hann geti meiðst.
- Hér gerum við margt hratt. - Einmitt.
Hér er mikið af frábærri teiknivinnu.
Ég man að þú talaðir um að Bob læddist um
hér og í næsta atriði, þegar hann læðist inn í stöðina.
Fólk er hætt að Iæðast um í kvikmyndum.
Ég vil að það verði læðst í myndinni minni.
Já. Fólk flýtir sér svo mikið
að hasaratriðunum
að það gleymir ánægjunni sem fylgir því að Iæðast um.
Skoða hvar maður er.
Ég hef því nokkur atriði hér þar sem læðst er um.
Ég tel þau ekki vera tímasóun.
Þegar hann stekkur af klettinum,
20 sekúndum fyrir þetta
var það Angus MacLane sem teiknaði bæði vélmennið og Bob
í öllu þessu atriði.
Hér eru dásamlegar teiknibrellur.
Þetta er í raun stórt, langt atriði
sem Angus sá alveg um, sem var frekar magnað
því þetta er mikið efni.
Hér er það ótrúlega og hversdagslega.
Í miðjum bardaganum fær hann bakverk.
- Já, einmitt. - Og hápunkturinn er
hnykkurinn sem lagar bak hans aftur.
Já, það grín hafði ég alltaf með þegar ég kynnti myndina.
Sá brandari var hluti af upprunalegu kynningunni minni.
Ég notaði tíma í þannig smáatriði
til að undirstrika hugmyndina um hið hversdagslega og ótrúlega.
Nokkur svona atriði voru hluti af upphaflegu kynningunni
og urðu svo í myndinni. Í kynningum er maður yfirleitt
bara að sýna helstu atriðin.
Stöku sinnum benti ég þó á smáatriði
því mér fannst það mikilvægt til að sýna blæinn sem ég vildi nota.
Þarna er Iýsingin Iíka alveg frábær.
Lou stýrði þessu dásamlega
frá sólarbirtu niður að hrauninu
og í þessa borðstofu.
Ég talaði um það við Lou og Janet
hvernig litirnir breytast.
Jeminn, við förum á marga ólíka staði í þessari mynd.
Hver sviðsmyndin á eftir annarri og sumar sjást aldrei aftur.
Það var áskorun að Iáta gera allt saman.
Í fyrstu var fólk að missa sig.
Fólk sagði... Sumir sögðu
þetta vera ómögulegt.
Sem betur fer sögðu Iíka margir:
"Við getum þetta en það verður erfitt."
Og okkur tókst að gera það án þess að eyða fúlgu
með því að skipuleggja allt afar vel
og víkja Iítið frá áætlunum.
Margar sviðsmyndirnar ganga ekki
nema við séum einmitt í stöðunni sem var undirbúin.
Utan rammans eru sýndarsviðsmenn
sem halda hlutunum uppi.
Já. Þetta er eins og baklóð
þar sem rétt utan við rammann er bara...
- Ekki neitt. - Steyptur veggur eða eitthvað.
Þarna er mikið af brögðum og mikla nákvæmni þurfti.
Tónlistin hér er frábær.
Michael Giacchino samdi frábæra tónlist.
Þegar ég kynnti myndina fyrst
spilaði ég tónlist frá byrjun 7. áratugarins.
Ég hafði stutt brot sem ég spilaði undir kynningunni
svo fólk skildi blæinn.
Ég vildi hafa hljóð sem ég tengi við margar
hasarmyndir frá fyrri hluta 7. áratugarins.
Michael nær þeim blæ en lætur hann ekki aftra sér.
Þetta minnir á þá tónlist.
- En er glænýtt. - Já. Þetta er frábært.
Ég held að hljóðfæraleikararnir hafi skemmt sér við leikinn.
Ég verð að nefna eitt. Þetta er það erfiðasta fyrir tölvumann að gera.
Ég veit að þið sitjið þarna og hugsið: "Hvað?
"Hvað er svona magnað við þetta?" En þetta efni,
þar sem hann setur höndina í gegn, þetta tók einn mann
- tvo til þrjá mánuði að gera. - Og var það hægt?
"Ég veit ekki," og: "Við verðum að nota okkar bestu menn."
"Þarf hann að setja höndina í gegn?"
Og svo: "Getur hann ekki haldið um það
- "og Iýst hreyfingunni?" - "Er gat á því?"
- "Sjáðu, það er gat." - "Getum við gert það með..."
- "Það dugar." - "Getum við sýnt andlit hans
"og heyrt hljóðið þegar höndin fer í gegn?"
Þeir vildu forðast þetta skot. Ég sagði: "Nei,
"málið er að hann reif gamla búninginn
"og vill laga hann."
Það eru um 15 manneskjur sem, í þessu atriði,
fylgdust bara með búningnum sem Bob heldur á.
Það er svo erfitt að Iíkja eftir því að...
"Sjáðu hreyfinguna, maður."
Þegar myndin var að verða fullgerð og búið að leysa þessi mál
var auðvelt að samþykkja atriðin.
En allt þetta úr hári og efni,
ekki bara það sem er í hönd hans heldur það sem hann klæðist.
Hárið á Hönnu. Hvernig linsurnar stækka augu hennar aðeins,
það er stækkun í linsunum.
Allt þurfti að reikna út
- og þetta er annað stórt atriði. - "Guð, sástu þetta?"
En þetta er afar gott. Svo gott
að vonandi tekur enginn eftir því.
Þegar þú ert í stól framleiðandans sem þarf að borga fyrir þetta
- er staðan slæm. - Einmitt.
- Því ef við vinnum frábært verk... - Frábært verk og enginn sér það.
Hér nefnum við ekki mörg góð verk
og við töluðum ekki um frábærar sviðsmyndir Lous Romano
sem hann hannaði með listateyminu.
Stóra skrautið á veggnum var málað af Paul Topolos.
Glæsilegt verk. Svo var það fært úr stað til að gefa því vídd.
Heimili Hönnu er stór og flókin sviðsmynd.
Smekklegt, minnir á Bauhaus
en hyglir Iíka hetjum.
Veggmyndin og stóra höggmyndin með fossinum fyrir utan
snúast um hetjur og guði
sem hún vildi endilega enn vera að hanna föt á.
Það er Iíka flott að allt er stórt því hún er svo Iítil
en með stóran persónuleika, svo auðvitað er allt stórt hjá henni.
Flott hvernig hljóðið breytist þegar þau ganga inn í stóra herbergið.
Eins og í helli.
Andrew Gordon teiknaði Hönnu dásamlega
í mörgu hérna.
Rob Russ teiknaði Iíka og hér er gott efni með Bob.
Ég gæti notað allt spjallið í að hrósa fólki.
Ég bið þá fyrirgefningar sem ég nefni ekki.
Það er ómögulegt að... Maður fer frá hæfileikaríkum hópi
til þess næsta á hverju augnabliki.
Allir stóðu sig frábærlega.
Ég segi það bara núna og þá er það frá.
Hundruð manna unnu við myndina. Því er það...
- Já. - Skoðið nafnalistann í lokin.
Ég þakka ykkur öllum. Við þökkum ykkur öllum.
Við gerðum teiknurunum erfitt fyrir
í þessu efni.
Það er svo erfitt að teikna manneskjur
því allir vita hvernig þær hreyfa sig.
Maður vill ekki bara endurskapa raunveruleikann
því það er ekkert sérstakt eða áhugavert við það.
En maður vill hafa allt trúverðugt.
Maður vill trúa því að þetta séu lifandi verur
með tilfinningar og sögu.
Dásamleg teiknivinna eftir Dave DeVan þarna
þegar mamman talar við pabbann og maður sér eftirsjá á andliti hennar.
Nú er andrúmsloftið annað í þotunni.
Bob er eins og fjárhættuspilari að koma aftur til Vegas.
"Njóttu svítunnar okkar
"og pantaðu hvað sem þú vilt."
Allt snýst um að selja þokka
þessarar paradísareyju.
Í þessu atriði eru afar falleg skot,
hreint glæsileg.
Brelluteymið, Sandy og félagar,
stóð sig frábærlega við skógarfossinn hérna
og skotið í vatninu þar sem þotan kemur í voginn,
annað sem var afar erfitt að gera.
Vatn er afar erfitt í tölvuvinnslu
og þegar við sýndum fólki þetta:
"Já, það verður vatn, við verðum í geiminum,
- "við verðum í vatni..." - "Það eru sprengingar."
"Það eru sprengingar og efni í vatni og..."
- "Hár í vatni." - "Líkið eftir hári, takk."
Fólk var gáttað á magninu.
- En þetta reyndist allt mögulegt. - Þessi sviðsmynd sést bara einu sinni.
Hér kemur Helen að dyrunum.
Hún er bara að reyna að ryksuga ganginn.
Og hún lætur ryksuguna fara aðeins inn í herbergið.
- Stór mistök. - Já.
Maður heyrir allt gerast þarna inni.
Og hún... Nú verður hún að ryksuga allt herbergið.
Eins og þegar maður sér diska í vaskinum,
maður ætlar að gera Iítið,
klukkan er ellefu að kvöldi, allir eru sofandi.
Maður skolar tvo eða þrjá diska og opnar uppþvottavélina
sem reynist vera full af hreinu leirtaui
sem maður þarf þá að taka út. Og það er bara...
Manni hefnist fyrir góðverkin.
Þetta er með fyrstu konunum sem voru teiknaðar í myndinni.
Dave Mullins teiknaði Helen
og John Kahrs teiknaði Hönnu.
Bæði atriðin eru frábær. Ég hrífst af því við atriði Helenar
að Hanna slær hana alveg út af laginu.
Hún er vön því að stjórna og Hanna slær hana alveg út af laginu.
Nú er Bob aftur í stjórnarherberginu og er hissa á því
að sjá að verkefninu hefur verið breytt.
"Ég var víst ekki látinn vita."
Hér er Drómi kynntur til leiks.
Við vildum kynna hann í stöðu þar sem hann er við stjórn
og Bob hugsar: "Hvað er á seyði?
"Hver er þetta? Af hverju er hann í búningi?"
Hér fær hann vísbendingu og Iíður ekki vel við minninguna.
Hér er hugmyndin að vekja smá samúð með þorparanum.
Rætur vandamála hans eru í fortíðinni.
Bob gerði þá þau mistök að koma ekki fram við strákinn...
Af meiri virðingu.
Hugmyndin sem ég vildi nota hér var sú
að við vitum oft ekki hvernig einfaldir hlutir
geta haft stór og mikil áhrif.
Þessi hugmynd var... Hugmyndin að núllorkustillinum
kom frá byrjun sem ég skrifaði en við notuðum ekki,
hún er á þessum mynddiski. Og ég var...
- Flott að hann týnir honum. - Það hversdagslega, já.
Hér er vatnið frábærlega gert af Martin Nguyen.
Það sem ég ætlaði að segja um núllorkustillinn var
að ég hafði eitthvert asnalegt nafn,
frystigeisla eða eitthvað og það hefði alveg dugað.
En þegar ég las mér til um þetta á Netinu
komst ég að því að núllorka var í raun og veru til
og gerir, að mörgu leyti, það sama og er sýnt hérna.
Hún gerir þunga hluti þyngdarlausa.
Fólk er að rannsaka þetta, sem mér finnst hreint ótrúlegt.
Það var afar erfitt að ná þessu rétt, skotinu af Krónos.
Skotið af Krónos. Já.
Hugmyndin er sú að maður geti bara lesið það frá vissu sjónarhorni.
Við reyndum að nota krabba úr Nemó til að skríða um allt.
- Einmitt. - En þeir... Við fengum þá ekki.
Sú hugmynd að hafa beinagrind Leysiskjás í hellinum var...
Einn sögumanna okkar, Max Brace, stakk upp á því.
Ég hafði annað hérna og hann stakk upp á þessu.
Mér fannst hugmyndin frábær.
Við settum það í myndina og það reyndist
gera allt þéttara.
Hér er annað frábært atriði með tveimur manneskjum
sem Victor Navone teiknaði, atriði með Helen og Hönnu.
Við þurftum að senda sumt af þessu hingað og þangað.
Hér er frábær teiknivinna eftir Dave DeVan.
En við samræmdum það hvernig persónurnar hreyfa sig.
Við komumst að samkomulagi um göngulag þeirra
og hvernig þær bera sig.
Mér finnst það gallalaust, það er hvergi ósamræmi,
jafnvel þegar skipt er um teiknara.
Þessi rannsóknarstofa er Iíka dásamleg hönnun.
Allt ber vott um Hönnu. Fín andstæða við annað í húsinu.
Skuggarnir hér eru frábærir, gerðir af Bryn Imagire,
og Iýsingin stórkostleg hjá Janet Lucroy og teymi hennar.
Yfirborðin eru margs konar
og við reyndum að hafa kyrrt andrúmsloft þarna.
Þetta hægir á myndinni, að fara á þennan stað,
því það segir sitt að Hanna er með listagallerí uppi
- en fyrir neðan er allt... - Eins og rannsóknarstofa UL.
Mér finnst þetta afar svalt.
Persónan Hanna var samkrull margra ólíkra hluta.
Tískuhönnuðir og tækjakarlar sem sjást í ævintýramyndum,
Iúðar sem hönnuðu dót fyrir hetjuna.
Mér datt því í hug að blanda saman þessu tvennu,
tækjakarlinum og hönnunarsnillingnum.
Fá persónu sem er hálfjapönsk og hálf þýsk.
Mér fannst... Það var gaman að skrifa þessa persónu.
Og þú talsettir hana Iíka býsna vel.
Við fundum engan annan sem gat náð þessum
þýsk-japanska hreimi sem þú fannst upp.
Því var það... Þú gast það og gerðir það býsna vel.
- Ég var Iíka á lausu. - Já.
Þú krefst ekki of hárra launa.
- Ég er ódýr. - Verðið var gott.
Við þurftum að spara... Nei, þetta er fyndið.
Hjá Pixar tökum við oft upp raddir til bráðabirgða.
Allar persónurnar. Og ég talaði fyrir þrjár eða fjórar persónur
til bráðabirgða. Ég talaði fyrir Bob og Dróma.
Hugmyndin er að fá eitthvað viðmið
svo allir viti hvað við viljum.
En stundum Iíkar fólki við raddirnar sem voru til bráðabirgða
sem endanlegar raddir. Og...
Það eru margir hjá Pixar í myndinni.
- Það er frábært. - Rödd Köru er Bret Parker,
- sem er teiknari hjá okkur. - Pixar-leikararnir eru alls staðar.
Þeir kvikmyndagerðarmenn sem ég dái kunna að hægja á andartökum
og mjólka þau vel. Hugsið ykkur góða sögumenn
sem segja góðar sögur á bar,
þeir æða ekki í gegnum söguna. Þeir hika og njóta augnablikanna.
Þeir vita hvaða stundir má mjólka.
Þeir kvikmyndagerðarmenn sem ég dái þora að hægja á sér.
Aðrir, ég nefni engin nöfn, hafa náð langt
með hröðum klippingum alla myndina
og þurfa aldrei að hugsa um
hvort einhver sé að fylgjast með
því þeir demba hlutum yfir mann.
Mér finnst það vera viss örvænting.
Í þeim kvikmyndum sem ég dáist að er gefinn tími til að njóta hluta
því kvikmynd getur boðið upp á svo margt.
Sérstaklega þegar maður hefur afar hæfileikaríkan hóp
sem gerir frábærar sviðsmyndir
og setur hlutina upp. Maður vill drekka þetta í sig.
Þetta er eins og hik í gríni.
Góður kvikmyndagerðarmaður hægir ferðina.
Þetta held ég Iíka mikið upp á.
Við höfðum alls konar hluti þarna þar sem...
Einn varðanna grét yfir særðum félaga.
Það gekk allt of langt.
Jim Murphy gerði Bob þarna og Victor Navone vörðinn sem rotaðist.
Victor naut verkefnisins svo mikið
að hann gerði sjö útgáfur af því þegar vörðurinn fær höggið.
Ég held að það verði á mynddiskinum.
Það eru útgáfur af sama þemanu,
eins og málari að gera: "Númer sjö, númer átta."
- Hann brotnar niður af sorg. - Allt er það bráðfyndið.
Hann sýndi bara nýjar og nýjar útgáfur.
Ég fékk svo að velja. Ég sagði:
"Við notum númer þrjú, þótt númer fjögur sé Iíka fínt."
Í þessu atriði er dásamleg teiknivinna eftir Carlos Baena.
Og alltaf þegar kom að einhverju Iíkamlegu sem erfitt var að teikna
var sagt: "Tölum við Spánverjana."
Tölum við Spánverjana ef það þarf að gera eitthvað ómögulegt.
Þetta er afar Iíkamlegt og steinninn virðist afar þungur,
samt finnst manni Bob vera afar sterkur.
Það er erfitt vandamál fyrir teiknara.
Þetta er eitt af... Ég elska þessa sviðsmynd.
Hún er svo einföld, þetta virðist vera stórmynd.
Randy Thom, sem sá um hljóðhönnun,
gerði flott tölvuhljóð hérna
og það er flott hvernig hljóðið bergmálar.
Bolhem Bouchiba gerði báðar persónurnar hérna.
Hann handteiknaði vanalega... Þetta er frumraun hans á tölvu
og hann teiknaði Hönnu og Helen dásamlega
í þessum lokuðu rýmum.
Þessar Ijósmyndir af ofurhetjum
voru afar erfiðar því persónurnar eru fullkomlega hannaðar
og skyggðar, svo það þurfti að gera Ijósmynd fyrir hverja og eina.
Það var afar erfitt að gera þetta allt saman.
"Hve mörg eru þau?
"Jæja, það er Gamma Jack." Nöfnin eru Iíka skemmtileg.
Hér vildi ég gefa í skyn að Helen færðist nær Hönnu.
Ég notaði tækni sem Hitchcock bjó til fyrir Vertigo
og margir hafa notað.
Að færa tökuvélina í eina átt
og þysja á móti hreyfingunni.
Þetta atriði, þar sem við skiptum á milli Helen og Hönnu,
og Bobs í tölvuherberginu,
er nokkuð sem ég gerði Iíka í Iron Giant,
það er að tengja saman ólíka hluti með einum atburði.
Það er atriði í Iron Giant þar sem hann festist í rafmagnslínum
og skipt er yfir á mömmu í húsinu.
"Hvernig tengist þetta?"
Svo dettur hann og rafmagnið fer af.
Jæja, hér ýtir Helen á takka til að komast að því hvar Bob er
og þá áttar tölvukerfið sig á því að hann er þarna.
- Þá koma slímkúlurnar. - Þá koma slímkúlurnar,
sem voru hugmynd Kevins O'Brien. Það þurfti að stöðva Bob
og Kevin datt í hug að nota slímkúlur
sem er afar skynsamlegt
ef það þarf að stöðva einhvern sem er afar sterkur.
Allt var þetta teiknað af Dylan Brown,
þegar Bob fær slímkúlurnar í sig.
Þetta var gert sem langt teikniatriði
og svo settum við tökuvélar út um allt
til að geta klippt hratt á milli. Mér finnst það takast afar vel.
Nú kemur hversdagsleikinn aftur
og Hanna þarf að sjá ofurhetju gráta,
þjáist hreinlega við það.
Bruninn í rusladallinum þarna er svo flottur.
Hún er með klósettpappír. Ég vildi hafa klósettpappír
því hún er ekki kona sem á þurrkur.
- Fólk grætur ekki hjá Hönnu. - "Enginn grætur hjá Hönnu."
Dásamleg teiknivinna hérna eftir Doug Frankel.
Eldhús Hönnu er svo vel hannað hérna.
Það er skrýtið að persóna Hönnu er afar Iítil
en samt stjórnar hún þessum ofurhetjum.
Helen er aldrei vandræðaleg nema þegar hún talar við Hönnu.
Það sýnir að hún er svo örugg
að hún stjórnar öllum.
Þetta snýst um smáatriði á síðustu stundu.
Teiknivinnan er afar fín.
Bryn Imagire hannaði þessa áferð afar vel
og Iíka hlutina á veggnum.
Bryn gerði málverkið á bak við Helen.
ÖII sængurfötin eru hennar hönnun.
Í tölvuvinnslu þarf maður að velja gæði efnisins.
Ron Zorman stóð sig ótrúlega í þessu atriði, sem heldur áfram.
Við Patrick Lin skipulögðum þetta langa og flókna atriði
þar sem tökuvélin færist stöðugt til.
Vélin þarf að ná mismunandi hlutum,
því allir eru að tala í einu, og láta allt smella saman.
Mér finnst teiknivinnan dásamleg
og sama má segja um stjórn tökuvélarinnar.
Þetta er frábært, krakkarnir fara að gera hluti
í þessum hluta myndarinnar.
Nú sjáum við þá og krafta þeirra,
hvað þeir geta og hvað ekki.
- Ég elska tónlistina hérna... - Já.
- ...sem Michael samdi. - Helen flýgur vélinni
- en gerði það ekki í fyrstu. - Já, upprunalega.
Ég hafði náunga sem hét Snug. Það sést á mynddiskinum
á öðrum stað.
Í fyrstu vildi ég láta vera gjald.
Ég vildi láta einhvern deyja, en að lokum fannst mér þetta betra.
Við vorum að leita leiða til að gera allt einfaldara
og John Lasseter stakk upp á því að Helen flygi vélinni.
Ég vildi það ekki því ég vildi láta vera gjald.
Ég vildi láta einhvern deyja... Þið vitið.
Lasseter var svalur. "Allt í lagi, þetta er þín mynd.
"En ég held að það væri svalt að Iáta hana vera flugmanninn."
Á endanum sagði ég: "Já, það væri betra. Árinn!"
- Það er svalt að hún flýgur. - Það er frábært.
Nú get ég ekki ímyndað mér það öðruvísi.
Hér er Drómi frábærlega teiknaður,
Doug Sweetland byrjaði á því
og Dan Nguyen lauk verkinu með Michal Makarewicz,
sem eru tveir ungir menn. Við hentum þeim í djúpu laugina.
Doug gat ekki klárað atriðin og við sögðum við þá:
"Getið þið klárað þetta?" Doug er svo ótrúlegur teiknari
að þeir voru óttaslegnir.
En þeir gerðu það samt, sem er skilgreiningin á hugrekki.
Já, og þeir stóðu sig frábærlega.
Allir þrír eiga heiður skilið. Einmitt það sem ég vildi hérna.
Skemmtilegt áhorfs en einnig ógnvekjandi.
Þorpari getur verið fyndinn
en góður þorpari verður Iíka að vera ógnandi.
Dróma tekst að vera skemmtilegur áhorfs
en það má þó alls ekki vanmeta hann.
Hárið á Bob er Iíka yfirbugað hérna.
Það var afar erfitt að Iáta hárið
falla svona niður á höfðinu.
Mark og menn hans stóðu sig frábærlega við eftirlíkingarnar.
Sumir halda að eftirlíkingar
séu engin vinna. Maður setji bara hár á
og að hárið bregðist við því sem teiknaða persónan gerir.
Jæja, oft bregst hárið ekki við eins og maður vill
og það er ekki hægt að teikna það.
Hópurinn þarf því að breyta
sýndarheiminum sem hárið er í.
Þeir breyta þyngdaraflinu, setja vindgust á réttu augnabliki.
Og það er listform út af fyrir sig. Þessir náungar eru snillingar.
Þeir stóðu sig frábærlega við gerð myndarinnar.
Þeir þurfa að túlka leikstjórnina. Leikstjórinn segir:
"Ég vil að hárið hreyfist hérna." Þeir heyra það
en verða að segja við sjálfa sig:
"Það jafnast á við þyngdaraflið á Mars og háan loftþrýsting,
"með 17 metrum á sekúndu úr norðnorðaustri."
Úr norðri, norðaustanátt.
En norðaustanáttin má bara standa yfir í 0,02 sekúndur.
Byrjum og vonandi virkar það.
Bíðum í hálftíma, byrja aftur og segja:
"Of mikill loftþrýstingur."
Ég skemmti mér vel við að vinna þetta atriði
með Mark Andrews og Kevin O'Brien
og öllum sem gerðu þetta myndhandrit.
Ég vildi hafa þetta afar spennandi.
Andy Jimenez og Patrick Lin
voru frábærir við að skipuleggja hreyfingar tökuvélarinnar
svo manni fyndist þetta vera að gerast á þessari stundu.
Holly Hunter stóð sig vel við að Iæra orðaforðann,
stuttu frasana sem flugmenn nota í átökum.
Við leituðum auðvitað til Marks Andrews með það.
En hún vildi vita hvað allir frasar þýddu
áður en hún sagði þá.
Við útskýrðum allt fyrir henni
og hún gaf sig 400% í þetta.
Teiknararnir áttu erfitt með að ná sama ákafa og hún túlkaði
því hún lifði sig svo inn í þetta.
Hér teiknar John Kahrs Helen og Fjólu afar vel.
Enginn teiknar ákafa jafn vel og John Kahrs.
Flott hvernig vélin hallast
og þau bregðast við hallanum hérna.
Flott að því var bætt við þegar Fjóla reynir að búa til aflsvið.
Það var lengi ekki í myndinni. Hún var bara, þið vitið,
í þessu skoti reynir hún að gera það, reynir að hjálpa til en getur það ekki.
Það skilar betri tilfinningu í seinni atriðum með henni.
Þetta skot var eitt það erfiðasta í myndinni.
Við höfðum ótal þætti
og vildum láta það virðast vera að gerast.
Helen teygði sig, það þurfti að gera hárið...
Hlutir sprungu, þrívíddarský, vindurinn og...
Og hér kemur fallhlífin. Það tók sinn tíma.
Rob Russ vann frábæra vinnu við að breyta Helen í fallhlífina.
Þetta er allt erfitt.
- Nú fer fallhlífin í vatnið. - Vatn, sem er erfitt.
- Nú er... - Hún þarf að skerast í vatnið.
...nú er hún blaut. Fólk er tilbúið að gefast upp.
Vildum vélina niður og þurftum að gera það aftur.
Skrokkur vélarinnar,
og þetta er teiknivinna Rodrigos.
Erfitt efni, leita til Spánverjanna.
Nú erum við stöðugt að segja: "Þetta er erfitt."
- Við skulum hætta því. - Já.
Því öll myndin var afar erfið.
Þetta er listi af erfiðum hlutum.
En veistu hvað?
Áhorfendur ættu ekki að hugsa um það.
Við sitjum hér, rifjum upp hluti og segjum: "Manstu eftir þessu?
"Manstu eftir þessu?"
Ef einhver heldur að í Pixar sé slakað á
eftir að árangur næst
get ég sagt ykkur, sem nýr maður hérna,
að þetta er duglegasta fólk jarðarinnar.
Engu er tekið sem sjálfsögðum hlut.
Þau reyna alltaf að gefa 150%.
Ég er svo hrifinn af hópnum.
Verkið, sem virtist vera of stórt og of flókið,
var bara unnið á ákveðinn hátt.
Eins og að fljúga í auga fellibyls.
Ég er afar stoltur af öllum sem komu að gerð myndarinnar.
Ég er stoltur af félaginu sem John, Ed Catmull, Steve Jobs,
Sarah og allir hafa gert hérna. Því það er...
- Það er ótrúlegt. - ...frábær staður til að gera mynd á.
Ég elska þetta skot. Og tónlistina sem er með því.
Og mamman sést sem bátur. Þetta er skemmtilegt.
- Mér finnst Iíka gott að Fjóla... - Sitji bara þarna.
Í fýlu. Hún er fúli unglingurinn.
Hún ætlar ekki að gera neitt þarna.
En þarna viljum við gefa þá hugmynd
að henni finnist leitt að hafa ekki staðið sig
fyrir mömmu sína í flugvélinni, það angrar hana.
Ég hafði Iíka skot, veit ekki af hverju ég notaði það ekki.
Mér finnst að ég hefði átt að nota það.
Ég hafði Iítið skot þarna í lokin,
eftir að mamman hrósaði Hvata. Fjóla sást, Iíta um öxl
og vera full eftirsjár.
Það hefði Iíklega verið góð hugmynd.
Einhvern veginn var því sleppt og ég gleymdi því.
Hér þarf að hrósa brelluteyminu, Iýsingunni
og teiknurunum.
Gini Santos vann mikið af þessari teiknivinnu.
Gaf atriðinu þá tilfinningu að hér væri liðið að koma saman.
Að hluta til vildi ég hafa þessa ræðu
sem Helen flytur fyrir börnin
af því að fólk hefur væntingar til teiknimynda.
Maður tengir saman teiknimyndir og ofurhetjur,
hugsar til laugardagsmorgna.
Á laugardagsmorgnum eru skrýtnir þættir
sem snúast um átök en það deyr aldrei neinn
eða meiðist alvarlega, það eru engar afleiðingar.
Það stafar Iíklega af því að hópur sálfræðinga
ákvað að það væri slæmt fyrir börn. Ég er á öndverðri skoðun.
Ég tel betra að krakkar skilji að það er kostnaður
og að ef hetjan meiðist og þarf samt að berjast,
er það dramatískara og raunverulegra.
Ég vildi gefa til kynna að þetta væri annar heimur.
Þetta er ekki mynd
þar sem allt er mýkt.
Hér er frábær teiknivinna eftir Cameron Miyasaki
sem er afar fíngerð, afar erfitt að gera.
Holly og Sarah stóðu sig vel í talsetningunni hérna
og Cameron negldi þetta.
Þessi fínu svipbrigði,
augnagotur og hikandi blikk.
Maður sér að persónurnar eru að hugsa stíft.
Hún strýkur hárið bak við eyrað, býr sig undir hlutverk sitt.
Við ætluðum ekki að tala um hve erfitt allt er.
Nei, það er bara svo fínt að sjá andlit hennar.
Það var gríðarlega mikil vinna við eftirlíkingarnar.
Þetta held ég mikið upp á, tónlist Michaels Giacchino. Elska þetta.
Þetta er stef Dróma og er notað á mismunandi hátt.
Mér finnst sviðsmyndin Iíka frábær.
Scott Caple átti stóran þátt í byggingunni hérna.
Enn fer ég að tala um teiknarana.
Þeir eru hetjur þessara mynda.
Victor Navone gerði dásamlegt atriði með Tíbrá og Dróma.
Það sýnir óhugnanlega hlið Dróma.
Hér breytist Helen aftur í Teygjumey.
Mér fannst þetta alltaf spennandi hugmynd,
að kona sem hefði sökkt sér í móðurhlutverkið
þyrfti að nota gamla hæfileika og stæði sig frábærlega.
Við Mark Andrews unnum saman að því
að finna út hvernig hún yrði gómuð.
Að lokum gerði hann myndhandrit fyrir allt atriðið frábærlega.
Það er eins og þið sjáið núna, en á myndhandriti.
Þetta skot er glæsilega hannað
af Mark Andrews og Andy Jimenez.
Dave Mullins teiknar hana fallega hérna.
- Rob Russ gerði þetta hérna. - Hún verður flöt. Ótrúlegt.
- Hárið stendur út, þetta er frábært. - Já.
Og afar erfitt að skipta Helen í Iíkaninu
sem getur gert allar teygjurnar og hafa það óaðfinnanlegt.
Ég elska sviðsmyndirnar hér, stærðina.
Þessi brandari var í upphaflegu kynningunni minni.
Konur gagnrýna Iíkama sinn alltaf of mikið.
Karlmenn segja bara: "Þú Iítur vel út."
Skilurðu? Þú ert kona.
Ég átti þrjár systur og sé að konur
eru of gagnrýnar á sinn eigin Iíkama.
Karlmenn þakka bara fyrir að þær eru til staðar.
Trúið mér. Atriðið þegar hún teygist og það verður vandamál
var nokkuð sem við Mark Andrews bjuggum til.
Það fyrsta þegar hún er í stöðinni
var gert af myndhandritsmanni og var afar einfalt.
Ég sagði: "Nei, þú skilur ekki.
"Það á að vera vandamál að hún teygist.
"Hvað ef hún festist á milli hurða?"
Þá tókum við Mark við þessu.
Svona gerði Mark þetta á myndhandritinu.
Ég á góðar minningar af því þegar við Mark sátum
og fundum sem flestar leiðir til þess að hún...
- Lenti í vanda. - Lenti í vanda.
Shawn Krause teiknar þetta vel, þegar hún festist.
Hér er Fjóla að æfa sig. Það mun ekki endurtaka sig,
það sem gerðist í flugvélinni.
Ég vildi sýna að hún hugsaði mikið um að bregðast ekki núna.
Það er því breyting á persónu hennar.
Dásamleg Iýsing hérna frá Janet Lucroy og félögum.
Og dásamlega teiknað af Dave DeVan.
Frábært að Fjóla hefur sett hárið bak við bæði eyrun.
- Hún er til í hasar. - Það var sjónræna hugmyndin
og því skipti miklu máli að Iáta hárið ganga upp.
Í kvikmyndagerð reynir maður alltaf að segja hluti á sjónrænan hátt.
Að Iáta hárið byrja fyrir andlitinu
eins og hún sé í felum, og ýta því svo smám saman frá,
og láta mömmuna ýta því frá í atriðum Camerons Miyasaki,
var mikilvægt til að sýna hvað væri að gerast hjá henni.
Ég trúi á að gefa ungu hæfileikafólki tækifæri.
Ef maður trúir á hæfileikana þarf ekki að aðlaga fólk smám saman.
Í minni fyrstu teiknivinnu var ég svo óheppinn
að vinna fyrir leikstjóra sem vanmat afar marga
og bar alltaf litlar væntingar til þess.
Hann talaði niður til allra:
"Þú ert ekki tilbúinn fyrir þetta."
Ég held að það hafi kveikt í mér og þegar ég yrði leikstjóri
ætlaði ég að vera algjör andstæða hans.
Ég skyldi gefa fólki,
hæfileikaríku og óreyndu fólki, ögrandi verkefni.
Það er persónulegt markmið mitt að taka óreynda teiknara
og henda þeim í djúpu laugina, sjá hvort þeir geti synt.
Þessi mynd var engin undantekning.
Ég lét óreynda teiknara fá afar erfið atriði
og þeir reyndust vera hæfileikaríkir.
Það gerði þá dauðhrædda.
En þeir létu vaða og hafa sýnt getu sína.
Ég hef afar sjaldan orðið fyrir vonbrigðum
og hef gert þetta mjög oft.
Fólk skilar næstum því alltaf frábæru verki.
Mér finnst það dásamlegt
Iíka fyrir reynda teiknara að sjá að þetta verður áskorun.
Það eru frábærir einstaklingar að koma upp
og ég ætla að gefa þeim tækifæri. Ef þeir standa sig
heldur ekkert aftur af þeim.
Við gerðum það í myndinni og í framleiðslunni.
Fólk sannar sig. Sérstaklega hjá Pixar,
fólkið vill ná langt
- og bíður bara eftir tækifæri. - Mannaflinn hér er ótrúlegur.
Mike Cachuela átti þá hugmynd að Iáta fuglinn vera á verði,
hann vann við söguna snemma í ferlinu.
Mér fannst það frábær hugmynd.
Þetta atriði hérna var erfitt að semja.
Ég skrifaði það á fjóra ólíka vegu.
Markmiðið var
að réttlæta það að Tíbrá sleppir honum.
Og hvernig á hann að bregðast við eftir að hafa hugsað sig um?
Það var deilt um það hvort hann myndi
hóta henni á þessum tímapunkti.
Hér fannst mér að hann væri búinn að fyllast mikilli reiði
og að hann vissi í raun ekki
hvort hann myndi kyrkja hana.
- Hann hefur tapað öllu. - Einmitt.
- Markmiðið var að komast þangað. - Fyrir grínið.
Já. Frábærlega teiknað af Andy Schmidt,
ein besta bylta allra tíma.
Þetta var alltaf stórmál. Af hverju... Þegar Tíbrá skiptir um lið.
- Af hverju skiptir hún, hvað er... - Einmitt.
- Hvernig undirbýrðu það? - Allt féll saman þegar...
Það að Tíbrá ýtti Dróma frá.
- Og að hann hætti Iífi hennar... - Já, Iífi hennar.
- ...eftir það. - Sem er frábært.
Það sýndi að Drómi ber enga virðingu fyrir Iífi annarra.
Sama má segja um marga þorpara í raunveruleikanum.
Oft er það kallað æðri köllun en er það í raun ekki.
Nú erum við á fullu í...
Atriði sem við köllum "100 mílna sprettinn".
Þetta hafði ég í fyrstu kynningu minni.
Ólíkt sumum atriðum þar sem ég hafði það helsta ákveðið
en vildi vinna allt betur
með myndhandritsmönnum, eins og síðasta atriðið í borginni,
þetta atriði var afar ákveðið hjá mér.
Ég samdi allt þarna
því þetta var ein ástæða þess að ég vildi gera myndina.
Ef myndin væri máltíð
væri þetta eftirrétturinn.
Eða eitthvað. En þetta var eitt af því
sem ég vildi sjá sem kvikmyndaunnandi.
Ég vildi sjá hvað gerðist ef maður gæti hlaupið,
og það væri eini krafturinn, en það væri í raun mikil blessun
ef afar hraðskreitt fólk væri að reyna að drepa mann. Svo að...
Það frábæra við atriðið er að hann áttar sig á því
hvað hann getur gert. Hann veit ekki hvað hann getur.
- Það er tilgangur atriðisins. - Já, já.
Þetta er ekki bara eltingaleikur.
Krakkinn kemst að því að hann getur gert mun meira en hann taldi.
Þetta var eitt af því sem var í fyrstu útgáfunni
sem var sett á myndhandrit, þar var þetta einfalt hasaratriði.
Allar stundirnar þar sem hann hugsaði:
"Heyrðu, ég get þetta," voru fjarlægðar. Og ég varð að segja:
"Heyrðu, nei. Hann kýldi mann í andlitið og komst upp með það."
- Já. - Skilurðu?
Allt þetta atriði er skelfing og spenna.
Hann er hræddur um að deyja og fullur af adrenalíni.
En hann nýtur þess Iíka að sjá hvað hann getur gert.
Svo það... Hann sveiflast á milli
og ég elska að gera svona lagað.
Ted Mathot, ásamt Mark Andrews,
setti þetta fallega á myndhandrit. Andy Jimenez skipulagði skotin.
Patrick gerði þetta frábærlega. Brellurnar eru frábærar.
Michael rúllaði upp tónlistinni.
Þetta var eitt af því allra skemmtilegasta
í afar skemmtilegri mynd. Hugmyndin var að hafa þetta atriði
þar sem hann er í vondum málum fram að síðustu stundu.
Þá bjargast hann af því að hann stansar.
Ég held að þið getið skilið hve margir tökustaðir eru notaðir.
Vonandi áttið þið ykkur á því.
Guð má vita að í byrjun leyfðum við engum að telja það.
Það var sagt: "Þetta eru margar sviðsmyndir.
"Við ættum að telja hve margar þær verða."
"Skrifaðu bara mikinn fjölda sviðsmynda."
"Settu niður háa tölu."
Ég held að við viljum ekki Iíta of vandlega á þetta.
- Þú óttaðist að allir færu. - Ég vissi að þeir færu.
Við viljum það ekki. Sum atriðanna eru óráðin...
- Breytast alltaf. - Kannski verða það ekki mörg atriði.
Við klippum Iíklega mörg, myndin er löng.
Greinum það ekki of vel.
- Þá minnkar metnaðurinn Iíklega. - Einmitt.
- Maður sér... - Nöldrið er hætt.
...systkini vinna saman.
- Nú verja þau hvort annað. - Þau eru ekki...
Þetta hefur hún aldrei gert áður. Jeminn, hugsar hún.
Þar sem hún setti aflsviðið í gang þegar hún var í loftinu
en snerti ekki jörðina, kemur í Ijós
að hún flýgur í þessu.
Þarna er hún ekki tengd þyngdaraflinu.
Aftur sést það, hversdagsleikinn og hið ótrúlega,
hvað ef maður rækist á mömmu og pabba hérna?
Það var skemmtileg leið til að ná þeim aftur saman.
Hér er samverustund þeirra trufluð.
Nú fyrst sjá krakkarnir mömmu og pabba að,
- þið vitið... - Gera sitt.
Gera sitt. Þarna kemur sú tilfinning
þegar foreldrarnir koma manni á óvart.
Maður er ekki vanur að sjá þá sem ungt og Iíkamlegt fólk.
Nú stendur fjölskyldan loksins saman sem ein heild.
Hugmyndin var að gefa áhorfendum smá vott af þessu.
- Og stöðva það svo, áður en... - Já.
- ...þeir fá að sjá það. - Já.
Drómi, hann er... Hann hefur ekki skilið þetta.
Skilur bara að hann hefur mörg þarna.
Það gleður illmennið og Iúðann innra með honum.
- Einmitt. - Skilurðu?
- Fjögur góð býttispjöld. - Já, einmitt.
John Kahrs teiknar þetta fallega. Svo gerði Rodrigo sitt.
Aftur vel ég vissa teiknara
því ég nefni af tilviljun atriðin þeirra.
En allur hópurinn gerði kraftaverk í þessu.
Mark Henne og teymið hans gerðu eftirlíkingar glæsilega.
Sjáið hreyfinguna á skikkjunni og hárinu.
- Hári Dróma, já. - Frábært.
Ég er hrifinn af Iýsingunni hérna.
Lýsingin er óhugnanleg,
Iíka svona tæknilegur bjarmi.
- Skínandi tækni. - Líka kuldalegt.
Þetta er fyndin teiknivinna sem Victor Navone gerði,
- byggð á göngulagi Steves Hunter. - Steve Hunter.
Einn af yfirteiknurum okkar.
Hann endurgerði göngulag Steves Hunter nákvæmlega.
Og hvernig Steve Hunter hristir sig stundum
til að liðka hálsinn.
Margt af þessu litla og Iíkamlega
er það sem fólk gerir í raunveruleikanum.
Fólk heldur að teiknarar taki upp þá sem talsetja myndina
og Iíki bara eftir hreyfingum þeirra.
Þótt við höfum tökuvél við upptökur á röddunum
er það bara einn þáttur og teiknari getur valið að nota það ekki.
Ég held að ef það er vandi í teiknimyndavinnu
er það sá vandi að of margir teiknarar kynna sér bara aðrar teiknimyndir.
Mér var kennt að Iíta annað.
Ef verkið er að teikna krakka fer maður í barnaskóla,
á leikvöll eða annan stað með krökkum
og fylgist með þar. Hugsar um Iítinn bróður
eða annað barn sem maður þekkir.
Bestu teiknararnir teikna hluti úr Iífi sínu.
Þeir nota sitt Iítið af hverju.
Þeir Iíta í spegil og setja upp svipinn sem þeir eru að reyna að teikna.
Mér gremst þegar fólk Iítur á teiknara sem tæknimenn
því þeir eru í raun listamenn.
Þegar þeir skapa frábært augnablik eru þeir að gera nokkuð listrænt.
Þeir blanda saman, á einstakan hátt,
hæfni og listsnilli leikara og sjónræns listamanns.
Þess vegna eru afar fáir í heiminum sem geta gert það...
- Vel. - ...jafn vel og við viljum hjá Pixar.
Einmitt.
Jafnvel þorparar fá að fíflast aðeins.
En ekki lengi.
Njóta velgengninnar. En ef þeir njóta hennar of snemma, já.
Það verður að stöðva þá.
Ég hef hlustað á mörg leikstjóraspjöll upp á síðkastið.
Þar hefur verið um að ræða fólk
sem hefur séð hvað myndirnar gera í hinum stóra heimi.
Og við erum bara... Þetta er áður en myndin kemur út...
- Okkur Iíkar við hana. - Já. En við vitum ekki
hvort velgengni Pixar heldur áfram eða...
Einmitt, munum við slíta keðjuna?
Nei, endilega ekki.
Það ætti að kenna þeim að hleypa utanaðkomandi að.
Við skemmtum okkur við gerð myndarinnar
og myndin er eins og ég vildi hafa hana.
Mike Venturini teiknaði Ísólf hér og ég elska þetta.
Sam Jackson var fyndinn hérna,
vel gert hjá honum. Ég dýrka Sam Jackson.
Já, en við vitum ekki hvernig myndinni verður tekið.
Við vonum... Við hefðum engan veginn getað reynt meira en við gerðum.
Við Iögðum okkur öll fram. Vonandi Iíkar fólki við myndina.
Hér er frábær tónlist.
Michael gerir hetjuútgáfu af stefi þorparans
og mér finnst það frábært.
Því Drómi er hetja á þessari stundu.
Hann nýtur þess að vera ofurhetja
og setur fólk í hættu á sama tíma.
Hann bjargar fólki
og hendir svo tankbílnum frá sér af kæruleysi.
Gleymir því að það er fólk í kringum hann.
Þetta er geðklofi persónunnar,
skeytingarleysi hennar.
Nú er að koma sú hugmynd sem mér finnst ein sú besta í myndinni.
Ég vissi að ég yrði að koma fjölskyldunni til borgarinnar
og ég hafði þetta alltaf með. En eitt af...
Ég vissi ekki hvernig ég kæmi þeim aftur í borgina.
Við töluðum um margt.
Einn myndhandritsmaður sem ég vann með
við The Simpsons og Iron Giant, frábær náungi, Kevin O'Brien,
sagði: "Leyfðu mér að prófa eitt. Ég fékk hugmynd."
Og hann kynnti þá hugmynd að þau kæmu niður í sendiferðabíl
sem Helen héldi. Þetta var svo klikkuð hugmynd
að ég sagði í fyrstu: "Ég hugsa málið, þetta er svo skrýtið."
Ég tók mér smátíma og hugsaði svo:
"Hvernig væri hægt að nota þetta ekki?"
Hugmyndin er svo skrýtin og frábær.
Húsbíll, fastur við eldflaug, að lenda í borginni.
Já.
Sem leikstjóri reyni ég alltaf
að hafa hlutina skilvirka
því ég skil það að við notum peninga og auðlindir.
Ég vildi því láta þau lenda í hvelli.
Þar var annað gott ráð frá yfirframleiðandanum, John Lasseter.
John sagði: "Bíddu við. Við þurfum eitthvað fyndið.
"Kannski ættu þau að rífast."
Ég sagði: "Ekki segja meira. Ég veit hvað ég geri."
Því þegar John segir það fær maður leyfi.
Ég var því ekki óábyrgur leikstjóri.
Hann gaf mér opnun.
Það að Iáta Bob og Helen rífast um áttirnar var frábær hugmynd.
Ég skrifaði atriðið og mér finnst það fullkomið þarna.
Þetta atriði byrjar með dásamlegri teiknivinnu
eftir Doug Frankel. Og á lykilstundu hérna,
þetta er með mikilvægustu dramatíkinni í myndinni.
Hér tekur Pete Sohn við.
Þetta er ótrúlega erfitt, að hafa það einlægt og raunverulegt.
Hugmyndin er að Bob sé að sýna hvar hann er veikur fyrir.
Helen finnst það svo óvænt
og það snertir hana djúpt.
Og þessi Ijúfa stund er auðvitað
trufluð af risastóru vélmenni.
- Auðvitað. - Auðvitað. Þetta er The Incredibles.
Nú er atriðið komið á fullt skrið.
Svona atriði skrifa ég lauslega.
Ég skrifa það sem þarf að gerast.
Við þurfum að sjá Fjólu rotast.
Við þurfum að sjá pabbann koma henni til bjargar
því pabbi hefur vanrækt hana til þessa.
Við þurfum að sjá hann verja krakkana sína.
Ég hafði ákveðið sumt, það sem þurfti að gera.
Við verðum að sjá þetta, Iáta allar persónur njóta sín.
En fyrir utan það hafði ég bara ákveðið
að þetta væri stórt hasaratriði með öllum persónunum og Ísólfi.
Það fór í gegnum ótal ólíkar...
- Milljón endurtekningar. - Það var ekki fyrr en undir lokin
- að atriðið varð fullgert. - Já. Við fengum þá hugmynd,
við Mark, að fjarstýringin væri málið.
Og við þurftum það hversdagslega.
Við höfðum ótrúlegar útgáfur af lokaatriðinu
en fannst þær ekki passa myndinni því þær voru bara ótrúlegar.
Þegar við fengum þá hugmynd að Iáta þau slást um fjarstýringuna,
sem allir ættu að kannast við.
Meira þurfti ekki. Allar fyrri útgáfur voru gagnlegar
því við vissum hvað við vildum ekki. En það voru viss atriði.
Við vildum sýna hann aftur hlaupa á vatni
og nota aftur það að kasta boltanum
og þess háttar. En þetta lokaatriði var
samvinna á milli okkar frábæra Marks Andrews og...
- Mér finnst útkoman frábær. - Einmitt.
Maður veit hvar maður er.
Maður villist ekki en er á ferð um allt svæðið. Það er frábært.
Þetta elska ég sem leikstjóri því þetta er ögrandi.
Þegar þarf að gefa miklar upplýsingar á skömmum tíma.
Ég tek mikinn þátt í skipulagningu skotanna.
Ég elska það.
Þegar ég skrifa, ímynda ég mér skotin.
Ég er því afar virkur í myndhandritunum.
Þetta er ekki bara sent til mín.
Ég nýt þess að finna úr svona löguðu
því það er auðvelt að missa áhorfendur
í svona löguðu.
Margar hasarmyndir eru ekki vel gerðar og það sjást bara nærmyndir.
Maður veit ekki hvort einhver er 3 eða 30 metrum frá einhverjum.
Hinir frábæru hasarleikstjórar,
James Cameron, Spielberg, George Miller og þeir allir...
Maður veit alltaf hvar maður er.
Þannig atriði vildi ég sjá á skjánum.
Fólk spyr mig hvað leikstjóri gerir í teiknimyndum og mér gremst það.
Því það mikilvægasta sem leikstjóri gerir í teiknimyndum
er það sama og leikstjóri leikinna mynda.
Skiljum við persónurnar? Eru hvatir þeirra trúverðugar?
Skynjum við eitthvað? Getum við fylgt söguþræðinum?
Er einhver silagangur? Skiljum við rúmlæga afstöðu
þegar hún skiptir máli? Hvernig er klippingin tímasett?
Hvernig er skotunum raðað saman?
Hvenær kemur tónlistin inn? Hvernig tónlist þarf hérna?
Allar þessar spurningar eru
þær sömu og hjá öðrum kvikmyndagerðarmönnum.
Fólk virðist halda að teiknimyndir verði bara einhvern veginn til.
Að einhverjir tæknimenn einhvers staðar
hreyfi hluti til,
ýti á takka og...
Já, ýti á takkann "Gera mynd."
Þannig er það ekki. Það þarf að hugsa fyrir öllu.
Aðalatriðið í mínum huga er það að frásögn er frásögn.
Annað hvort nær maður til fólks eða ekki.
Annað hvort fær maður það til að finna eitthvað,
hvort sem það er ótti, hlátur eða depurð,
eða það tekst ekki.
Þú steindrepur hann.
Hér er hreint frábær brelluvinna.
Aftur er það Martin Nguyen
og Gary Bruins gerði eftirlíkingu af sprengingu.
Stórglæsilegt.
Hetjurnar okkar björguðu deginum.
Þorparinn er farinn og Frank Thomas og Ollie Johnson...
- Sjást. - Sjást.
Nú þegar við tökum þetta spjall upp
Iést Frank í gærkvöldi,
92ja ára gamall,
og skildi eftir sig gríðarmikið af frábæru efni.
Hann var einn af lærifeðrum mínum.
Hann, Ollie, Eric Larson
og Milt Kahl, allir Disney-strákarnir, ég bara...
Allir sem vinna við teiknimyndagerð
eiga þeim gríðarmikið að þakka.
Vinna þeirra er hreint ótrúleg. Þetta er þér til heiðurs, Frank.
- Þeir sáust Iíka... - Þeir sáust í Iron Giant.
Ég var ánægður með að fá þá báða í þessa mynd
því ég dáist svo að verkum þeirra.
Ég heiðra alla þessa náunga við hvert tækifæri sem ég fæ.
Hér fer Spencer Fox á kostum.
- Já. - Fer frábærlega með setningarnar.
- Ron Zorman sá um teiknivinnuna. - Virkilega góð teiknivinna.
Já. Spencer las setningarnar á sérstakan hátt sem var...
Það var einstakt.
Það varð fljótt augljóst að hann var rétti strákurinn.
Allan þennan tíma hef ég ekkert minnst
á yfirteiknarana okkar, Riddarana þrjá,
Tony Fucile, Steve Hunter og Alan Barillaro.
Þeir unnu ótrúlegt verk. Þeir eru alls staðar.
Þeir teiknuðu ekkert sérstakt atriði
en áttu þátt í allri myndinni.
Þeir bæta verk allra. Hreint út sagt stórkostlegt.
- Þakka ykkur fyrir, Riddarar. - Heldur betur.
Teiknivinna Johns Kahrs er frábær hér.
Sú hugmynd að hann kemur inn á heimili þeirra
er Iíkari
upphaflega byrjunaratriðinu okkar með Dróma,
sem einnig er á þessum mynddiski. Hann vanhelgar heimilið.
Byrjunin, gamla byrjunin á myndinni,
var hann að koma og taka barnið. Nú er það í lokin.
Jæja, og þetta var alltaf hluti af fyrstu kynningu minni.
Ég hafði ekki hannað atriðið í borginni.
En ég vissi að ég vildi þetta atriði.
Mér finnst galli í mörgum ofurhetjumyndum
að lokaatriðin innihalda alltaf mikinn mannfjölda
því þau eiga að vera svo glæsileg.
En það er erfitt fyrir áhorfendur að bera umhyggju fyrir fjölda.
Skilurðu? Þeir geta þó borið umhyggju fyrir manneskju.
Ég vissi alltaf að ég vildi Iáta síðasta hasaratriðið
í myndinni snúast um barnið.
Því okkur þykir vænt um það.
Auðvitað vita mamman og pabbinn það ekki ennþá
að Daddi hefur breyst mikið.
Þau halda enn að hann sé bara Daddi.
Bara Daddi. Og hann hafði eitt enn
- sem hann átti að gera. - Hann breyttist í slím.
Við gátum ekki gert það tímanlega.
Hér tapar Drómi á, hverju?
Skikkjunni.
"Engar skikkjur."
Ég er afar hrifinn af þessu skoti
þar sem mamman hughreystir barnið á meðan brakinu rignir yfir hana.
Þetta er Iíka táknrænt fyrir myndina.
Þarna er úthverfið en eitt húsið er að springa.
- ÖII möguleg atriði sprengd. - Frasi í einkaeign, John Walker, 2004.
Hér unnu Sandy Karpman og Mach Kobayashi
frábært verk við aflsviðið, sem mér finnst afar fallegt.
Hér er Iítið gestahlutverk hjá Nick, syni mínum,
sem talaði einnig fyrir Squirt í Leitinni að Nemó.
Og hér erum við á hlaupabrautinni.
Það var strax í fyrstu drögunum.
Og Tony Rydinger birtist aftur.
Hárið á Fjólu er tekið aftur
og henni Iíður allt öðruvísi. Hún stendur þarna.
Í einni útgáfu léstu Fjólu kyssa hann.
Já. Hún var orðin aðeins...
- Of frökk, fannst okkur. - Dálítið frökk þar.
"Kannski myndi hún ekki gera það." Ég sagði: "En hún er ofurhetja."
Hún er ekki lengur hrædd við Tony.
Michael, elsti sonur minn, talar fyrir Tony Rydinger hérna.
Sonurinn í miðið, Jack, veitti innblástur fyrir Dadda.
Stöðuveitingar til skyldmenna eru vinsælar í The Incredibles.
Svo ekki sé minnst á konuna mína. Hún hefur rosalega ofurkrafta
sem veittu innblástur fyrir myndina.
Nú eru þau aftur að falla inn í daglega Iífið.
- Það er miklu auðveldara. - Annað sæti!
Holly og Craig... Sarah stóð sig dásamlega þarna.
Það þarf að hlusta eftir því en þau eru að gera fyndna hluti þarna.
Það er hefð hjá Pixar,
sem ég ætlaði ekki að fylgja,
að hafa John Ratzenberger alltaf með.
Ég hugsaði... Af hverju þarf hann að vera í öllum myndum?
En svo skildi ég að allar myndir hafa orðið vinsælar.
Þessa hefð vildi ég ekki brjóta.
Svo taldi ég hann vera fullkominn fyrir Undangrefil.
Hann stóð sig frábærlega í hlutverki Undangrefils.
Grínið er að hann er síðasta röddin í myndinni.
Hér kemur nafnalistinn, Teddy Newton sá um hönnunina.
- Andy Jimenez. - Já, Andy Jimenez gerði mikið.
Mark Holmes og Lou Romano áttu stóran þátt í litunum.
Hugmyndin var að halda okkur við stíl 7. áratugarins.
Í lok 6. áratugarins og byrjun þess 7.
voru myndir með afar vandaða og glæsilega grafík
með nafnalistanum sem unnin var
af mönnum eins og Saul Bass og Maurice Binder.
Mér fannst gott að kveðja fólk
með því að hafa þannig grafík með nafnalistanum
sem minnti fólk á hluti í myndinni.
Mér finnst það Iíka falleg umgjörð fyrir nöfn dásamlega fólksins
sem stóð sig frábærlega við gerð myndarinnar.
Eitt af því erfiðasta við svona spjall er
að fyrir hverja persónu sem minnst er á
eru 10 til 15 sem maður nefnir ekki
sem einnig stóðu sig frábærlega.
Og nú sjást nöfn þeirra allra.
Hundruð manna sem unnu við myndina. Reynslan var ánægjuleg.
Pixar er ótrúlegur staður til að gera kvikmyndir á.
Hæfileikarnir hér eru endalausir.
Við vorum heppnir að fá að vinna með þessu fólki.
Að koma hingað var eins og að ganga inn á Yankee Stadium.
Hér eru aðeins heimahlaup.
Þessi staður er toppur
teiknimyndvera, kvikmyndavera.
Að koma hingað inn var áskorun.
Hvað ættum við að gera hérna
sem ekki hafði verið gert áður?
Samt má ekki sýna hræðslu á svona stað.
Enginn vill huglausa leikstjóra og framleiðendur.
Þau vilja fólk sem kemur og tekur við stjórninni.
Gerir það sem það gerir. . Eykur magnið, bætir hlutina.
Við vorum því með mikil mannalæti fyrstu mánuðina
til að ná vissum áhrifum.
Ég veit ekki hvort áhrifin voru góð
en við höfðum áhrif.
Við ætluðum ekki að vera hræddir. Satt að segja var ég hræddur.
Það er frábært að vinna hjá fyrirtæki þar sem...
- Það eina sem... - Þarf að hafa áhyggjur af er myndin.
Hún verður að vera frábær. Hafðu hana frábæra.
Það er mikil áskorun og það...
Maður hefur ráð til að gera það og hæfileikar eru á staðnum.
Maður er studdur alla leiðina.
Í kvikmyndagerð er oft verið að skýla myndinni
- fyrir öllu því sem... - Reynir að meiða hana.
Þessi staður er afar öruggur.
Sögur eru verndaðar.
Á sama tíma er þeim ögrað og þær nærðar,
þær fá vítamín og járn auk góðs nætursvefns.
Sjálfur fær maður Iítinn svefn en myndin fær nægan.
Myndin, já. Reyndar er ég
að reyna að vinna upp svefn núna.
Eitt sem kom mér á óvart í sambandi við tölvuvinnsluna
var að við virtumst vera endalaust að taka ákvarðanir.
Flóknar, litlar, afar nákvæmar ákvarðanir
um ótrúlega fjölbreytta hluti.
Og allar þessar ákvarðanir
sukku í botnlaust hyldýpi.
Hyldýpi þar sem maður Iætur eitthvað detta
og heyrir það aldrei lenda. Það er bara...
Á hverjum degi henti maður þúsund ákvörðunum í pyttinn
og maður sá enga framvindu við gerð myndarinnar.
Við og við hugsaði ég:
"Myndin verður gerð, ekki satt?
"Þessar ákvarðanir eru..." "Já, já, við höfum ákvarðanirnar.
"Þær lentu glæsilega á botni pyttsins.
"Það tók þær nokkra daga að ná til botnsins.
"En þær eru þar, við höfum þær,
"þær eru flokkaðar og teknar til greina."
Brátt gleymdi ég þeim
og það var sem ég myndi vinna við myndina allt mitt Iíf.
Svo lengi sem ég gæfi þeim þúsund ákvarðanir
til að henda í pyttinn, héldi allt áfram.
Það fyndna er að þegar ég hætti að hugsa um það
fóru hlutir að gerast og myndin kláraðist.
Allir þessir hlutir leiddu til einhvers.
Maður hugsaði næstum því: "Hvenær var þetta gert?"
"Þetta eru fjögur hundruð milljarðar ákvarðana.
"Svona Iíta þær út allar saman."
Það leit út fyrir að ekkert gerðist.
Svo var sem allt gerðist í einu
og myndin kom allt í einu í Ijós.
Við erum afar þakklátir öllu fólkinu sem sést hérna.
Skoðið endilega aukaefnið á mynddiskinum
þar sem fólk fær meiri athygli.
Af því að Bill Wise...
- Rick Sayre. - Rick Sayre, Bryn Imagire
og Ralph Eggleston komu frá því að gera Nemó
þegar við vorum í vondum málum og björguðu okkur alveg.
Og Nigel...
Og Janet, Patrick og fleiri og fleiri...
- Kori Rae er bara... - Katherine Sarafian,
Mark Henne, með umsjón eftirlíkinga, allir voru frábærir í hans deild.
Við megum ekki gleyma okkar virta klippara, Steve Schaffer.
Hann er hinum megin við glerið.
- Starir á okkur og segir... - Starir á okkur.
"Hvað með mig?"
"Ég var með allan tímann."
Já. Jæja, þetta er hópur af stórsnjöllu fólki
sem lagði sig virkilega fram.
Við John erum afar þakklátir
öllum sem sjást hérna í listanum, jafnvel framleiðslubörnunum.
Við erum ykkur þakklátir, framleiðslubörn.
Fyrir að hafa fæðst á meðan myndin var gerð.
Og hafa gefið foreldrum ykkar aðra ástæðu til að vinna meira.
Það fyndna er
að einn teiknari okkar, Dave Mullins,
velti sér of mikið upp úr fyrstu atriðum sínum í myndinni.
Svo eignaðist hann barn
og þá var skyndilega miklu meira krafist af honum,
hann þurfti að hafa atriðin sín hnitmiðaðri
og þau hittu beint í mark eftir það.
Af því að hann hafði takmarkaða orku og þurfti að hafa hnitmiðað...
Hann gat ekki velt sér upp úr öllu.
Takk fyrir það, framleiðslubarn Mullins.
Fyrir að gera föður þinn hnitmiðaðri.
ÖII nöfn sem sjást hérna eru...
Við þökkum ykkur fyrir.
Og ykkur, áhorfendur heima í stofu,
fyrir að hafa horft á myndina
og hlustað á okkur blaðra um hana.
Það er mikið aukaefni á diskinum.
- Margt að skoða. - Kíkið á það.
Ráfið um diskinn. Þið finnið margt dásamlegt
og stundum truflandi hluti á honum.
Skoðið endilega allt.
- Takk kærlega. Við sjáumst síðar. - Farið vel með ykkur.